İzlenim · Taşkent
Pazarın en iyisi öğleden önce tükenir. Daha yeni açılmışken gelin.

Sabah sekizde Çorsu'nun kubbesi altında hava hâlâ serin. Işık yukarıdan, kubbedeki pencerelerden iniyor ve tezgâhların üstüne şeritler hâlinde düşüyor. Süt sırası çoktan açılmış: kadınlar suzma kâselerini diziyor, kurut toplarını büyüklüğüne göre ayırıyor, ilk müşteri de sormadan bıçağın ucundan tadına bakıyor.
Çorsu, Avrupa anlamında bir pazar değil. İç içe geçmiş birkaç pazar. Kubbenin altında süt, et, baharat. Dışarıda, çepeçevre, sebze, meyve ve ekmek tezgâhları. Onların ardında geri kalan her şey: kap kacak, kumaş, bıçak. Bir sabahta ancak ilk iki halkayı dolaşabilirsiniz, o da yeter.
Ekmekle başlamak gerek. Yassı ekmekler fırınlardan tepeleme, daha sıcakken gelir ve tezgâha deseni yukarı bakacak şekilde konur. Taşkent ekmeği daha kalın ve yumuşak, Semerkant ekmeği daha yoğundur; yola onu alırlar. Satıcı ekmeği tezgâhın üstünden iki eliyle uzatır ve ters koymanıza izin vermez — koyarsanız düzeltir.

Sonra süt sırası. Suzma ekmekle tadılır, kurut ise tek tek, damak tadınıza uyuyor mu diye. Genelde uymaz ama tatmaya değer: bu çoban yemeğidir ve burada ekşinin neden bu kadar sevildiğini açıklar.
Baharatların kendi sırası var ve orada oyalanmak gerekir. Pilav için kimyon iki türlü satılır, siyahı ve sıradanı; sorarsanız satıcı farkı anlatır. Yanında kadın tuzluğu, kurutulmuş dereotu, bütün acı biberler ve her satıcının kendi harmanladığı karışımlar. Bir paket kimyon bir dolardan ucuz ve yer kaplamayan en iyi hediyelik.
Bitirirken meyve, mevsimine göre. Yazın kavun: satıcı bir tane keser, alacağınızı ummadan tattırır. Sonbaharda nar ve Trabzon hurması, kışın kuru meyve, ilkbaharda ilk çilekler ve burada «gilos» dedikleri kirazlar.
On bire doğru kubbenin altı kalabalıklaşır, en iyi ekmekler tükenmiştir, artık kimse tattırmaz. Ondan önce çıkmak gerek.
Share
Daha fazla izlenim