Wrażenie · Buchara
Półtorej godziny w twierdzy, z której przez dwa tysiące lat rządzono Bucharą.

Ark stoi na wzgórzu, a wzgórze jest usypane: pod nim leżą warstwy miasta, które narastają od piątego wieku. Twierdzę przebudowywano dziesiątki razy; jej ostatni gospodarze, emirowie Buchary, mieszkali tu do 1920 roku, dopóki Armia Czerwona nie zbombardowała jej z samolotów. To, co widzicie, to mniej więcej ćwierć tego, co było.
Wchodzi się przez bramę z dwiema wieżami, w górę po pochylni. Pochylnia jest długa specjalnie: żeby odwiedzający zdążył poczuć, do kogo idzie. Na górze korytarz, a z niego dziedzińce. Meczet, stajnie, sala przyjęć emira.
Sala tronowa, Kurinishxona, to otwarty dziedziniec z kolumnami wzdłuż ścian i marmurowym tronem pod zadaszeniem. Tu przyjmowano posłów i tu także wykonywano wyroki: emir patrzył z tronu, poseł stał. Przewodnik pokaże, kto gdzie stał. Miejsce jest niewielkie i przez to historia staje się bardziej namacalna.

Więzienie, zindan, nie jest w środku Arku, tylko obok, dwieście metrów dalej. Chodzi się tam osobno i warto: zachował się sześciometrowy dół, do którego wpuszczano więźniów przez właz. W 1842 roku siedzieli w nim dwaj brytyjscy oficerowie, których potem stracono na placu przed Arkiem. To jedna z tych historii, które Buchara opowiada niechętnie.
Najlepsze w Arku są mury. Z murów widać naprzeciwko meczet Bolo Hauz z dwudziestoma rzeźbionymi kolumnami, kopuły starego miasta i minaret Kalon, wyższy od wszystkiego wokół. Wieczorem światło idzie wzdłuż muru i glina twierdzy nabiera koloru chleba.
Share
Więcej wrażeń