Wrażenie · Taszkient
To, co najlepsze, znika z bazaru przed południem. Przyjdź zaraz po otwarciu.

O ósmej rano pod kopułą Chorsu jest jeszcze chłodno. Światło wpada z góry, przez okna w sklepieniu, i kładzie się na ladach pasami. Rząd nabiałowy już pracuje: kobiety ustawiają miski z suzmą, układają kulki kurtu według wielkości, a pierwszy klient próbuje z noża, nie pytając.
Chorsu nie jest bazarem w europejskim sensie. To kilka bazarów włożonych jeden w drugi. Pod kopułą — mleko, mięso, przyprawy. Na zewnątrz, dookoła — warzywa, owoce i rzędy z chlebem. Dalej, za nimi, cała reszta: naczynia, tkaniny, noże. W jeden poranek da się obejść tylko dwa pierwsze kręgi i to w zupełności wystarczy.
Zacząć warto od chleba. Placki przynoszą z piekarni w stosach, jeszcze gorące, i kładą na ladzie wzorem do góry. Taszkiencki jest grubszy i bardziej miękki, samarkandzki zbitszy — ten bierze się w drogę. Sprzedawca podaje placek przez ladę obiema rękami i nie pozwoli położyć go spodem do góry — poprawi, jeśli to zrobisz.

Potem rząd nabiałowy. Suzmę próbuje się z plackiem, kurt — po jednej kulce, żeby sprawdzić, czy to twój smak. Zwykle nie jest, ale spróbować warto: to jedzenie pasterzy i tłumaczy, dlaczego tak bardzo lubi się tu kwaśne.
Przyprawy mają osobny rząd i tu warto się zatrzymać. Kmin do płowu sprzedaje się w dwóch rodzajach, czarny i zwykły, a sprzedawca wyjaśni różnicę, jeśli zapytasz. Obok berberys, suszony koper, całe strąki papryki i mieszanki, które każdy handlarz komponuje sam. Torebka kminu kosztuje mniej niż dolara i to najlepsza pamiątka, jaka istnieje, bo nie zajmuje miejsca.
Kończyć warto owocami, sezonowymi. Latem melonem: sprzedawca przekroi jednego i da spróbować, nie oczekując, że kupisz. Jesienią granaty i kaki, zimą suszone owoce, wiosną pierwsze truskawki i czereśnie, które nazywa się tu „gilos”.
Koło jedenastej pod kopułą robi się ciasno, najlepsze placki są wykupione i nikt już nie proponuje próbowania. Trzeba wyjść wcześniej.
Share
Więcej wrażeń