Wrażenie · Czimgan
Wyjście po ciemku. Na górze o siódmej. Na dole, zanim obudzi się kolejka.

Z Taszkientu wyjeżdża się o czwartej rano. Półtorej godziny drogi, ostatnie dwadzieścia minut serpentynami, a na parkingu u podnóża jest jeszcze ciemno. Dalej pieszo, w czołówkach. Przez pierwsze pół godziny ścieżka idzie lasem i nie widać nic poza plamą światła pod nogami i plecami idącego z przodu.
Czimgan to najbliższe Taszkientowi góry i za dnia jest tu tłoczno: kolejka linowa, kawiarnie, autokary. Sens wyjścia o świcie polega na tym, żeby być na górze przed tym wszystkim. Podejście prowadzi na grań Małego Czimganu: około 400 metrów przewyższenia, półtorej do dwóch godzin w górę. Ścieżka nie jest trudna, ale w dwóch miejscach stroma i tam przydają się buty z porządną podeszwą.
Świta po drodze. Najpierw niebo szarzeje, potem widać zbocze naprzeciwko, potem daleko w dole światła Taszkientu, które gasną w miarę, jak się rozjaśnia. Na górze jesteś koło siódmej. Słońce wychodzi zza grzbietu po prawej, a jego cień biegnie doliną, aż dojdzie do ciebie.

Na grani wieje, więc herbatę z termosu pije się szybko. Widać stąd Wielki Czimgan, 3309 metrów, zbiornik Czarwak jako turkusową plamę i rzędy grzbietów aż po Kazachstan. Przewodnik pokaże, który jest który.
W dół idzie się inną ścieżką, już w słońcu. Koło dziewiątej jesteś przy parkingu i właśnie wtedy otwiera się kolejka linowa, pod którą podjeżdża pierwszy autokar. Widziałeś już wszystko, po co oni przyjechali, i widziałeś to sam.
Share
Więcej wrażeń