Wrażenie · Chiwa
Moment, w którym gaśnie ostatnia lampa.

Z Chiwy do obozu pod Ajaz-Kalą jedzie się dwie godziny drogą, która stopniowo przestaje być drogą. Najpierw pola, potem słone rozlewiska, potem piasek. Jurty stoją u stóp twierdzy, która ma dwa tysiące lat i której nikt nie restaurował: mury osypują się dokładnie tak, jak osypywały się zawsze.
Przyjeżdża się pod zachód słońca. Póki jasno, wchodzi się na twierdzę: widać z niej płaską pustynię aż po horyzont i jezioro, jeśli rok nie był suchy. Zejść trzeba przed zmrokiem, ścieżka nie jest oznaczona.
Kolacja przy ognisku. Płow albo szurpa, lepioszki, herbata. Rozmowa z gospodarzami obozu schodzi na wielbłądy, na to, ile bywa tu śniegu, i na to, że latem w dzień nie da się tu przebywać w ogóle: pięćdziesiąt stopni na piasku. Dlatego sezon jest krótki.
Potem najważniejsze. Gospodarze wyłączają generator i gaśnie ostatnia lampa. Najbliższa latarnia jest trzydzieści kilometrów stąd. Oczy przyzwyczajają się jakieś trzy minuty, a potem niebo przestaje być czarne: Droga Mleczna widoczna jest jako pas, gwiazdy schodzą aż po horyzont, a horyzont różni się od nieba tylko tym, że gwiazd na nim nie ma.

Cicho jest tak, że słychać, jak stygnie piasek. Nocą na pustyni jest zimno nawet w maju, w jurcie leżą koce z wielbłądziej wełny i naprawdę się przydają.
Rano wyjeżdża się przed świtem, żeby spotkać słońce już w drodze: wstaje po lewej, nad piaskiem, i przez pierwsze pół godziny droga powrotna do Chiwy jest czerwona. O dziewiątej jesteś w mieście, a ono wydaje się bardzo głośne.
Share
Więcej wrażeń