Wrażenie · Chiwa
Za dnia to muzeum. Pod wieczór znów miasto.

Ostatni autokar z turystami odjeżdża spod Bramy Zachodniej o wpół do siódmej. Po nim w Iczan Kali zostają ci, którzy tu mieszkają, i kilka osób, które wiedziały, że warto się zatrzymać.
Iczan Kala to wewnętrzne miasto Chiwy za glinianym murem, i wciąż się w nim mieszka. To rzadkość: większość starych miast Azji Środkowej albo zburzono, albo zamieniono w muzeum bez mieszkańców. Tutaj dzieci bawią się pod medresą, kobieta wynosi dywan, żeby wytrzepać go o siedemnastowieczny mur, i nikogo to nie dziwi.
Wieczorem światło idzie nisko, wzdłuż uliczek, a glina robi się ciepła. Główną ulicę przechodzi się od bramy do bramy w dziesięć minut, ale wieczorem nie tędy należy iść. Skręćcie w pierwszy zaułek na lewo od Kalta Minor, grubego, niedokończonego minaretu w turkusowych kaflach. Chan zaczął go w 1852 roku, chciał najwyższego na świecie i umarł, nie dokończywszy. Od tamtej pory minaret stoi jako kikut wysoki na 29 metrów, a wieczorem jego cień kładzie się w poprzek całej uliczki.

W zaułkach są podwórza. Za dnia ich drzwi stoją zamknięte, wieczorem się otwierają. Do domów, których gospodarze z góry czekają na gości, można wejść: obejrzeć rzeźbione kolumny ajwanu i to, jak urządzony jest dom zwrócony do wewnątrz. Snycerka to chiwińskie rzemiosło, a najlepsze okazy są nie w muzeum, lecz na tych drzwiach.
Pod wieczór wejdźcie na mur przy Bramie Zachodniej: schody są tam otwarte także po szóstej. Widać stąd całe wewnętrzne miasto: kopuły, minarety, płaskie dachy z drabinami. Najwyższy minaret, Islam Chodża, zbudowano w 1910 roku i był ostatnim z dużych. Za dnia patrzy się z niego w dół, wieczorem patrzy się na niego z dołu.
Kiedy robi się ciemno, włączają iluminację i Iczan Kala zaczyna przypominać dekorację. Ale o tej porze na uliczkach pachnie kolacją z podwórzy i to nie pozwala zapomnieć, że dekoracja jest zamieszkana.
Share
Więcej wrażeń