Wrażenie · Samarkanda
Iluminację włączają razem ze zmrokiem. Pierwsze pół godziny jest najlepsze.

To nie spacer, tylko sesja zdjęciowa, więc tekst będzie krótki i konkretny.
Iluminację włączają, kiedy robi się ciemno: latem około wpół do dziewiątej, zimą koło szóstej. Przez pierwsze dwadzieścia–trzydzieści minut po włączeniu niebo jest jeszcze niebieskie, a fasady już złote. To właśnie to ujęcie, po które się tu przychodzi. Potem niebo czernieje i kontrast robi się twardszy.
Trzy punkty, z których fotografują wszyscy. Schody naprzeciwko placu — plan ogólny, wszystkie trzy medresy mieszczą się w kadrze przy 24–35 mm. Środek placu — portal Tilla-Kari na wprost, czysta symetria. Narożnik przy Szir-Dor — tygrysy nad portalem w dużym planie, a do tego trzeba obiektywu od 70 mm. Tłum stoi na schodach, więc tam przychodzi się pierwszym.

Statyw na placu można stawiać do 21:30. Ustawiaj nisko: z półtora metra mozaika odbija światło reflektorów.
Balans bieli — nie na automat. Reflektory są ciepłe, niebo zimne, a automat wybierze coś pośredniego i szarego. Ustaw 4000–4500 K, a resztę poprawisz później.
Ekspozycja: fasady prześwietlają się bez trudu. Mierz po mozaice, niebo wyciągniesz z cieni. Jeśli fotografujesz telefonem, włącz tryb nocny i nie ruszaj rękami przez trzy sekundy.
Ludzie w kadrze nie przeszkadzają. Jedna sylwetka przy portalu daje skalę, bez niej medresy wyglądają jak makieta.
Latem iluminacja trzyma do 23:00, ale po dziesiątej ją przygaszają. Wyjdź, zanim zgaśnie.
Share
Więcej wrażeń