Wrażenie · Samarkanda
Piwnica, pięć odmian i jedna przekąska, która pasowała.

Winorośl rośnie w Samarkandzie dłużej, niż istnieje większość krajów winiarskich: przywieziono ją tu jedwabnym szlakiem i została. Wino robiono tu na długo przed islamem, potem wbrew niemu, a od 1868 roku na wzór rosyjski — w tym właśnie roku otwarto w Samarkandzie pierwszą wytwórnię wina. Degustacje odbywają się w jej piwnicach, u Chowrienki, i te piwnice działają do dziś.
W piwnicy jest czternaście stopni przy każdej pogodzie i po samarkandzkiej ulicy to pierwsze, co się zauważa. Beczki są stare, dębowe, część z ubiegłego wieku. Światło wpada przez jedne drzwi.

Degustacja idzie od wytrawnych do słodkich. Podają pięć miejscowych odmian: dwie wytrawne, różowe, słodkie i wzmacniane. Wino jest prostsze od europejskiego, mniej kwasowe, z wyraźnym owocem. Samarkandzkie słodkie i wzmacniane wina to miejscowa duma i rzeczywiście wypadają lepiej niż wytrawne: słońca jest tu więcej, niż potrzeba lekkiemu winu.
Najważniejsze jest jedzenie. Do każdego kieliszka dostaje się mały talerzyk: suszona morela, migdał, kawałek lepioszki, coś z miejscowego sera. Najczęściej trafia wzmacniane z suszoną morelą — to połączenie zapamiętuje się mocniej niż samo wino.
Półtorej do dwóch godzin. Wychodzisz w upał i przez kilka minut nie wiesz, gdzie jesteś.
Share
Więcej wrażeń