İzlenim · Buhara
Burada pişirmeye bakılmaz. Burada havuç doğranır.

Saat on birde kazan hâlâ soğuk. Avluda bir masa, masanın üstünde havuç, ve önümüzdeki yirmi dakika boyunca bu sizin işiniz. Çubuk çubuk, jülyen değil, ince de değil: incesi dağılır. Evin hanımı Matluba bir kez gösteriyor, sonra gelip kontrol ediyor.
Burada plov misafirler için değil, misafirlerle birlikte pişiriliyor. Plov lokantasından farkı da bu: orada yüz kişilik bir kazan ve hiç arkasına dönmeyen bir aşçı görürsünüz. Burada kazan sekiz kişilik ve her şey bir kol boyu mesafede oluyor.

Kazana ilk giren yağdır. Parça parça kuyruk yağı, kıkırdakları kalana kadar eritiliyor, kıkırdaklar da orada, plovdan önce, soğan ve yassı ekmekle yeniyor. Sonra et, sonra soğan, sonra sizin havucunuz. Evin hanımı kimyonu ölçüyle değil, tutam tutam atıyor ve alışılmış anlamda bir tarifin olmadığını anlıyorsunuz.
Zirvak ağır ateşte dururken sohbet başlıyor. Bir düğün için ne kadar plov pişirildiği, ailede perşembeleri kimin ocak başına geçtiği ve Buhara plovunun neden Fergana plovu kadar yağlı olmadığı üzerine. Burada sofi pişiriliyor: et de havuç da kabuk bağlayana kadar kavrulmuyor, pirinçle birlikte ağır ağır demleniyor.
Pirinç en son, düzgün bir tabaka hâlinde giriyor ve o andan itibaren kazana kimse yaklaşmıyor. Kapağın altında yarım saat. Bu arada sofra kuruluyor: ince doğranmış domates ve soğandan açıçuk, yassı ekmek, ağzı çentilmiş bir demlikte çay.
Plov tek bir tabakta, sofranın ortasına geliyor ve herkes kenarından kaşıkla yiyor. İlk dakikalarda kimse konuşmuyor. Sonra evin hanımı havucu nasıl bulduğunuzu soruyor, ve yalan söylemeye değen tek an da budur.
Share
Daha fazla izlenim