İzlenim · Semerkant
Bir mahzen, beş çeşit ve tam oturan tek bir lokma.

Semerkant'ta üzüm, şarap üreten ülkelerin çoğundan daha uzun süredir yetişiyor: buraya İpek Yolu'ndan geldi ve kaldı. Burada şarap İslam'dan çok önce de yapılıyordu, sonra ona rağmen, 1868'den itibaren ise Rus usulüyle: o yıl Semerkant'ta ilk şarap fabrikası açıldı. Tadım onun mahzenlerinde, Hovrenko'da yapılıyor ve bu mahzenler hâlâ çalışıyor.
Mahzende hava ne olursa olsun on dört derece var ve Semerkant sokağından sonra ilk fark ettiğin şey bu oluyor. Fıçılar eski, meşe, bir kısmı geçen yüzyıldan. Işık tek bir kapıdan giriyor.

Tadım sekten tatlıya doğru ilerliyor. Beş yerli çeşit sunuluyor: iki sek, bir roze, bir tatlı ve bir de fortifiye. Şarap Avrupa şaraplarından daha yalın, asiditesi düşük, meyvesi açık. Semerkant'ın tatlı ve fortifiye şarapları buranın gururu ve gerçekten de seklerden iyiler: burada güneş, hafif bir şaraba gerekenden fazla.
Asıl mesele yemek. Her kadehin yanında küçük bir tabak geliyor: kuru kayısı, badem, bir parça yassı ekmek, yerli peynirden bir şey. En çok tutan eşleşme, fortifiye şarapla kuru kayısı: bu ikili şarabın kendisinden daha çok akılda kalıyor.
Bir buçuk, iki saat. Sıcağa çıkıyorsun ve birkaç dakika boyunca nerede olduğunu anlamıyorsun.
Share
Daha fazla izlenim