Impressie · Tsjimgan
Vertrek in het donker. Boven om zeven uur. Beneden voordat de kabelbaan wakker wordt.

Uit Tasjkent vertrek je om vier uur 's ochtends. Anderhalf uur rijden, de laatste twintig minuten haarspeldbochten, en op de parkeerplaats aan de voet van de berg is het nog donker. Verder gaat het te voet, met hoofdlampen. Het eerste halfuur loopt het pad door bos en zie je niets dan de lichtvlek onder je voeten en de rug van degene vóór je.
Tsjimgan is het gebergte dat het dichtst bij Tasjkent ligt, en overdag is het er druk: kabelbaan, cafés, bussen. De zin van een vertrek bij dageraad is dat je boven bent vóór dat alles. De klim gaat naar de kam van de Kleine Tsjimgan: zo'n 400 hoogtemeters, anderhalf tot twee uur omhoog. Het pad is niet moeilijk, maar op twee plekken steil, en daar heb je schoenen met profiel nodig.
Het wordt licht onderweg. Eerst kleurt de hemel grijs, dan zie je de helling aan de overkant, dan diep beneden de lichten van Tasjkent, die doven naarmate het lichter wordt. Boven ben je tegen zevenen. De zon komt rechts achter de bergkam vandaan, en de schaduw ervan rent door het dal tot hij je bereikt.

Op de kam staat wind, dus de thee uit de thermoskan gaat er snel doorheen. Van hieruit zie je de Grote Tsjimgan, 3309 meter, het Charvakstuwmeer als een turkooizen vlek en rij na rij bergkammen tot aan Kazachstan. De gids wijst aan wat wat is.
Naar beneden gaat het over een ander pad, in de zon. Tegen negenen sta je bij de parkeerplaats, en precies dan gaat de kabelbaan open en rijdt de eerste bus voor. Alles waarvoor zij komen heb je al gezien, en je hebt het alleen gezien.
Share
Meer impressies