Impressie · Chiva
Het moment waarop de laatste lamp uitgaat.

Van Chiva naar het kamp bij Ayaz-Kala is het twee uur over een weg die gaandeweg ophoudt een weg te zijn. Eerst akkers, dan zoutvlaktes, dan zand. De yurts staan aan de voet van een vesting van tweeduizend jaar oud die nooit iemand heeft gerestaureerd: de muren brokkelen precies zoals ze altijd zijn afgebrokkeld.
Je komt tegen zonsondergang aan. Zolang het licht is, klim je de vesting op: van daarboven zie je de vlakke woestijn tot aan de horizon en het meer, als het jaar niet droog was. Naar beneden moet je vóór het donker, het pad is niet gemarkeerd.
Het avondeten is bij het vuur. Plov of sjoerpa, platbrood, thee. Het gesprek met de gastheren gaat over kamelen, over hoeveel sneeuw hier valt, en over het feit dat je hier 's zomers overdag echt niet kunt zijn: vijftig graden op het zand. Vandaar dat het seizoen kort is.
Dan het belangrijkste. De gastheren zetten de generator uit en de laatste lamp gaat uit. De dichtstbijzijnde lantaarn staat dertig kilometer verderop. Je ogen hebben een minuut of drie nodig, en daarna houdt de hemel op zwart te zijn: de Melkweg staat er als een band, de sterren lopen door tot aan de horizon, en de horizon verschilt alleen van de hemel doordat er geen sterren op staan.

Het is zo stil dat je het zand hoort afkoelen. 's Nachts is het in de woestijn koud, zelfs in mei; in de yurt liggen dekens van kamelenwol, en die heb je nodig.
's Ochtends vertrek je voor zonsopgang, om de zon onderweg tegen te komen: hij komt links op, boven het zand, en het eerste halfuur is de weg terug naar Chiva rood. Om negen uur ben je in de stad, en die klinkt opeens heel luid.
Share
Meer impressies