Impressie · Boechara
Hier kijk je niet toe hoe er gekookt wordt. Hier snijd je wortels.

Om elf uur is de kazan nog koud. Op de binnenplaats staat een tafel, op de tafel liggen wortels, en dat is het komende halfuur jouw werk. In staafjes, niet in reepjes, en niet te dun: dunne koken uit elkaar. Matluba, de vrouw des huizes, doet het één keer voor en komt daarna kijken.
Plov wordt hier niet voor gasten gekookt, maar met gasten. Dat is het verschil met een plovhuis: daar zie je een kazan voor honderd porties en een kok die zich nooit omdraait. Hier is de kazan voor acht mensen, en alles gebeurt binnen handbereik.

Als eerste gaat het vet de kazan in. Staartvet van het schaap, in stukken, uitgebakken tot alleen de kaantjes over zijn, en die kaantjes worden meteen opgegeten met ui en platbrood, nog vóór de plov. Dan het vlees, dan de ui, dan jouw wortels. De vrouw des huizes doet de komijn er met een snuifje bij, niet met een maatlepel, en je begrijpt dat er hier geen recept bestaat in de gewone zin van het woord.
Terwijl de zirvak staat te sudderen, wordt er gepraat. Over hoeveel plov je kookt voor een bruiloft, wie er in de familie op donderdag kookt en waarom plov uit Boechara minder vet is dan die uit Fergana. Hier maken ze sofi: vlees en wortel worden niet krokant gebakken maar samen met de rijst gestoofd.
De rijst gaat er als laatste in, in een gelijkmatige laag, en vanaf dat moment komt niemand meer bij de kazan. Een half uur onder het deksel. Ondertussen wordt de tafel gedekt: achichuk van dun gesneden tomaat met ui, platbrood, thee in een pot met een afgebroken tuit.
De plov komt op één grote schaal midden op tafel, en iedereen eet met een lepel vanaf de rand. De eerste minuten zegt niemand iets. Dan vraagt de vrouw des huizes hoe je de wortels vond, en dat is het enige moment waarop je beter kunt liegen.
Share
Meer impressies