Impressie · Boechara
Boechara begint niet in een souvenirwinkel, maar bij iemand die jarenlang heeft geleerd te kijken.

In Boechara zijn er plekken waar de tijd langzamer gaat. Kleine werkplaatsen schuilen achter houten deuren in de binnenhoven van voormalige karavanserais, aan straten waar eeuwenlang handelaren liepen. Het lawaai van de stad komt hier niet. Je hoort het tikken van de hamer, het ritselen van draad, het kraken van hout en de stem van de meester, die zacht praat omdat hij werkt.
Boechara was altijd een stad van ambachtslieden. Het groeide aan de handelsroutes, en de ambachten groeiden mee. Sinds 2023 hoort de stad als centrum van ambacht en volkskunst bij het UNESCO-netwerk van creatieve steden. Maar het ambachtelijke Boechara begint niet bij die status en niet bij de rij souvenirkraampjes. Het begint bij iemand die jarenlang heeft geleerd te zien wat een voorbijganger niet opmerkt.
In een werkplaats bij Toqi Zargaron snijden ze een patroon in hout dat eenvoudig lijkt. Een paar lijnen, een ornament dat zich herhaalt. Achter die eenvoud liggen jaren oefening en een school die van meester op leerling overgaat. Van hout maakte men hier deuren, zuilen en meubels, en het snijwerk werd deel van de huizen.

In een ander deel van de oude stad is het goudborduurwerk, zardozi. Gewone stof in het borduurraam verandert langzaam in iets waarvoor heersers ooit betaalden. Gouden en zilveren draden vormen een plantmotief, en één stuk kost weken. Zo versierde men vroeger de kleding van de adel; nu brengen de meesters dezelfde handgrepen over op moderne dingen.
In de keramiekwerkplaats wordt klei in een half uur een kom. In de smidse gaat het andersom: metaal, vuur, een zware hamer, en de smid ziet aan de kleur wanneer het ijzer meegeeft. Er zijn ambachten die kracht vragen, andere precisie, zoals bij de juwelier, en weer andere waarbij geduld het belangrijkste is. Suzani, het grote borduurwerk met bloemen en symbolen, hoort bij die laatste. Achter de felle kleuren zit een heel systeem van ornamenten, en in Boechara zie je dat niet in de winkel, maar daar waar het geborduurd wordt.

Soms lijkt een werkplaats op een klein museum. Oud gereedschap aan de muren, stalen van stof, hout en keramiek op de planken. Naast een nieuw stuk staat iets dat tientallen jaren geleden is gemaakt. Het verschil met een museum is dat hier alles nog werkt.
Daarom kan een bezoek aan een werkplaats de belangrijkste dag van Boechara worden. Er zijn korte programma's waarin de gast zelf mag proberen: een paar steken borduren, één penseelstreek op een miniatuur zetten, de eerste snede in hout maken. Na zo'n uur kijkt u anders naar de souvenirs in de oude stad. Een kopje houdt op een kopje te zijn en wordt de uren werk die u nu met eigen ogen hebt gezien.
Boechara is niet alleen waardevol om zijn minaretten en de koepels van de handelsrijen. De geschiedenis gaat door in de handen van mensen die elke ochtend aan het werk gaan. En zolang er in een kleine werkplaats een hamer tikt, lijkt het alsof de tijd hier iets langzamer gaat.
Share
Meer impressies